Παιδιά νέου τύπου . Ή μήπως γονείς;

Σκηνή 1:

Το αγοράκι περιδιάβαινε ευτυχισμένο τους διαδρόμους του παιχνιδομάγαζου. Μπορούσε να πάρει ό,τι τραβούσε η όρεξη του. Σίγουρα μια στολή και σερπαντίνες, αλλά δεν χρειαζόταν να περιοριστεί. Άλλωστε στη σύντομη τρίχρονη ζωή του, το όχι δεν ήταν μία λέξη που άκουγε συχνά, ή έστω και σπανίως τώρα που το σκεφτόταν... τι να ζητήσει, τι να ζητήσει..Το βρήκε! ένα υπέροχο τραμπολίνο! του άρεσε και το ηλετρονικό αυτοκινητάκι...μπήκε μέσα και του πήγαινε, αλλά η μαμά θα του έλεγε να το αφήσει για το Πάσχα και τη νονά. Μην το παρακάνουμε, δεν χρειάζεται κανένας να θυμηθεί το "όχι". Μια χαρά, έφτασαν στο ταμείο χωρίς απώλειες, με τον μπαμπά να χαζεύει τα lego σπρώχνοντας το καρότσι και τη μαμά μιλώντας στο κινητό. Ήταν υπέροχοι οι γονείς του! Όμορφοι, ψηλοί, άνετοι και με περιορισμένο λεξιλόγιο στον τομέα των αρνήσεων, τον διασκέδαζαν πολύ! Ειδικά όταν θέλανε να κάνουνε μια συζήτηση για να τον πείσουνε για κάτι μιας, και το "όχι" φαίνεται να το φοβούντε. Αυτοί, γιατί ο πιτσιρικάς το έλεγε κανονικότατα και τακτικά, και γι' αυτό μάλλον θα έφταιγαν κάτι παππούδες και γιαγιάδες, που παρόλες τις ρητές εντολές που τους είχαν δοθεί επέμεναν στη χρήση του. Το παιδάκι ένοιωσε την ελευθερία που του έδινε η ασυνήθιστα ψηλή και μοντέρνα οικογένεια του! Και ως φυσικό επακόλουθο προχώρησε προς τις αυτόματες πόρτες που οδηγούσαν κατευθείαν στο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. τρέχοντας. Με το άνοιγμα στο πεζοδρόμιο, ο υπέροχα οικείος αέρας της πόλης όρμησε κατά πάνω του, και ο μικρός ανταπέδωσε την ορμή. Και αν δεν ήταν αυτή η περίεργη κυρία να τον συγκρατήσει στην πορεία του και να του πει να προσέξει φωνάζοντας, το τρέξιμο του θα ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό! Μερικοί άνθρωποι παραείναι σοβαροί και δεν κοιτάνε τη δουλειά τους! Η μαμά του, όμως, που ψύχραιμα και ίσως λίγο βαριεστημένα σήκωσε τα μάτια από το κινητό, ευτυχώς την έβαλε στη θέση της! Με την ήρεμη, και λίγο κοιμισμένη γνωστή φωνή της, την ενημέρωσε ότι δεν υπάρχει λόγος για φωνές και άγχος ο μικρός δεν θα πήγαινε πουθενά. Αναγκάστηκε το παιδάκι να σταματήσει μπερδεμμένο, μην και βγάλει τη μαμά του ψεύτρα, ή μπορεί και από το σοκ που άκουσε τα "μη" και το πρόσεχε. Ποιος ξέρει τι τραύμα θα του δημιουργούσαν αυτές οι λέξεις μαζί στην ίδια πρόταση!

Σκηνή 2:

Πόρτο Χέλι κάτω από τον καλοκαιρινό ζεστό ήλιο, που κάνει τη γη να καίει. Αυτές οι μέρες, οι off season και μεσοβδόμαδα είναι οι πιο υπέροχες για να απολαύσει κανείς τα πολύβοα κατά τα άλλα μπιτσόμπαρα. Και πράγματι η ησυχία που απολάμβανε η οικογένεια ήταν ανακουφιστικλη και διακόπτονταν μόνο από την απαλή lounge μουσική η από τον ήρεμο παφλασμό της θάλασσας. Αυτή η ησυχία που μπορούσαν επιτέλους να απολαύσουν μετά από χρόνια που προσπαθούσαν να ησυχάσουν τα παιδιά τους για να μην ενοχλούν τις γύρω ομπρέλες ή αναγκάζονταν να φύγουν εσπευσμένα για να μην γίνει ανυπόφορη η γκρίνια και οι φωνές τους στους υπόλοιπους λουόμενους. Δύσκολη η εφηβεία, αλλά τουλάχιστον ησυχάζεις και ξεκουράζεσαι το καλοκαίρι. Μέχρι που κατέφθασε παρεάκι δύο οικογενειών με 5 παιδιά... Οι μαμάδες, σίγουρα αδερφές μεταξύ τους με χτυπητή ομοιότητα, και οι μπαμπάδες έχοντας πιάσει το νόημα με αντίστοιχα χτυπητή αδιαφορία και μακαριότητα για τα τεκταινόμενα, ας ήταν και από τα βλαστάρια τους! Το μπιτσόμπαρο πρόσφερε μέσα στην τιμή και μεγάλα φουσκωτά, και έτσι πολύ γρήγορα κινδύνεψε με στραγγαλισμό ένα ροζ φλαμίνγκο αλλά και ένα ολοστρόγγυλο ντόνατ κόντεψε να γίνει μονοδιάστατο. Είναι απίστευτο πως σε λιγότερο από πεντάλεπτο, και με την εμφάνιση τόσης αναισθησίας, όποια ηρεμία υπήρχε εξαφανίστηκε, ως δια μαγείας!. Φωνές, φασαρία, καυγάδες, το ένα αγόρι μυξόκλαιγε γιατί αδικούνταν, και γενικά ένας σαματάς καιτέστρεψε ό,τι υπήρξε πριν, σε ένα κατά τα άλλα άδειο μαγαζί. Το απίστευτο ήταν ότι ακόμη και τις σπάνιες φορές που τα παιδιά ησύχαζαν ασχολούμενα με κάτι άλλο, η μία από τις μαμάδες τα προκαλούσε σε οποιαδήποτε δραστηριότητα θα μπορούσε να είναι πιο θορυβώδης! Μπορέι να ήταν ο υπέρμετρος ζήλος να περάσει ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια, μπορεί να ήθελε να δείξει το αθλητικό της προφίλ, μην πάει και χαμένος ολόκληρος χειμώνας στα γυμναστήρια, μπορεί να την έπνιγε το μαργαριταρένιο κολιέ που έβαλε στη θάλασσα και να ήθελε να χαλαρώσει ως άλλη Τζάκι Ο, τι να πει κανείς. Η ώρα πάντως κυλούσε, και η φασαρία συνεχίζονταν όταν ξαφνικά συνέβει το ανήκουστο! Σε μια αναλαμπή ευαισθησίας που τον έβγαλε από το λήθαργο, ο σύζυγος της υπερδραστήριας μαμάς έπιασε με το μάτι την άλλη οικογένεια και τόλμησε να ζητήσει από τη συμβία του να κάνει λίγο πιο ήσυχα. Η απάντηση ήρθε να επιβεβαιώσει τάχιστα την ποιότητα της κυρίας:"Παιδιά ε'ιναι! Όποιος θέλει ησυχία να καθήσει σπίτι του" . Αυτά είναι. Την ώρα που διαδραματίζονταν αυτά τα ευχάριστα, μία μόνο σκέψη τριβέλλιζε το μυαλό των υπολοίπων. Πως γίνεται με τόσες μανούβρες και χτυπήματα μέσα στη θάλασσα, με τόσες ρακετιές και μπαλιές ο ένας στα μούτρα του άλλου, να μην έχει συμβεί μέχρι τώρα ένα χτύπημα! Όχι κάτι σοβαρό βρε αδερφέ, μην δυναμώσουν και άλλο οι φωνές, ούτε να πάθουν και κάτι άσχημο τα πιτσιρίκια. Αλλά τι στο καλό! Ένα στραμπούλιγμα, ένα χτύπημα, κάτι που ήταν μέσα στα πλαίσια του ακίνδυνου αλλά που θα τους έκανε να ξεκουμπιστούν και μία ώρα νωρίτερα, ήταν αναμενόμμενο ακόμα και σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων! Και τότε, τη στιγμή που η απελπισία είχε χτυπήσει κόκκινο, επιτέλους λύτρωση! Η επίδοξη πρωταθλήτρια μαμά, έσκουξε όχι και τόσο κομψά, τσιμπημένη από μέδουσα! Αυτή τη φορά οι φωνές και η γκρίνια διήρκεσαν μόνο ένα δεκάλεπτο. Χρόνος που ήταν και με το παραπάνω ανεκτός μέχρι να μαζευτούν τάχιστα τα μπογαλάκια τους και να επέλθει και πάλι ησυχία. Το λες και κάρμα, η φύση εκδικείται, απο μηχανής Θεό ή απλά το παλιό κλασσικό κακό μάτι;

Σκηνή 3:

Το μαγαζί ήταν γεμάτο και η ατμόσφαιρα ευχάριστη. Η ταβέρνα άλλωστε, η καλύτερη της πόλης με γαλλικές κοπές αλλά και πιο παραδοσιακές γεύσεις, και με μία κάβα που θα τη ζήλευε μισελενάτο εστιατόριο! Τα τραπέζια κλείνονταν από δύο εβδομάδες πριν, και αυτό ήταν απόλυτα δικαιολογημένο αφού από το σέρβις ως την κουζίνα, όλα ήταν value for money. Τα δύο ζευγάρια περίμεναν αυτο το Σαββατόβραδο πως και πως! Πενηντάρηδες και καλοστεκούμενοι, είχαν να βρεθούν πολύ καιρό και πάντα οι συναντήσεις τους ήταν κάτι παραπάνω από ευχάριστες. Έκαναν καλή παρέα, γελούσαν και πείραζαν ο ένας τον άλλο και έπιναν άνετα το χιλιανό malbec αφού είχαν αποφασίσει να μην πάρουν αμάξια. Τους είχε παραξενέψει λίγο το ότι η πίσω παρέα κατεύθασε κατά τις δέκα το βράδυ με ένα νήπιο που ήταν δεν ήταν ενάμισι χρονών και έβηχε σαν βαρύς καπνιστής, αλλά δεν ήθελαν με τίποτα να αλλάξει η διάθεση τους! Το φαγητό προχωρούσε, τα μπουκάλια εναλλάσσονταν, που και που έβγαιναν και για κανά τσιγάρο και γενικά καλοπερνούσαν και η ώρα προχωρούσε. Κάπου εκεί γύρω στις δωδεκάμισι, γελώντας με ένα αστείο τους ήρθε κατακούτελα η παρατήρηση των απο πίσω. Το νήπιο κοιμόταν και δεν καταλάβαιναν πως έπρεπε να κάνουν ησυχία; Παρντόν; Εδώ ήταν ταβέρνα, ούτε νοσοκομείο, ούτε βιβλιοθήκη και σίγουρα όχι παιδικός σταθμός, και συν τις άλλοις αυτοί δεν είχαν κάνει κανένα παράπονο για το παιδάκι που τόση ώρα έβηχε πάνω τους και γκρίνιαζε. Εμβρόντητη έμεινε η πίσω παρέα. Καλά τουυς ενοχλούσε ένα παιδάκι τόσο μισκρο; Εμ ποιος θα τους ενοχλούσε χρυσέ μου; ο μεγάλος; Αυτός θα ήταν εκτός τόπου; Ένα παιδάκι δεν έχει δουλειά εκεί, να νυστάζει να βήχει και να γκρινιάζει, και τέλος πάντων τι φταίει το καημένο που το τραβολογούν από εδώ και από εκεί, αλλά τι φταίνε και οι υπόλοιποι; Μήπως καλύτερα θα ήταν στο φυσικό του περιβάλλον; Στο κρεβάτι του ας πούμε;

Οι παραπάνω σκηνές είναι πραγματικές.

Τα τελευταία χρόνια εμείς οι λίγο μεγαλύτεροι, παρατηρούμε με ενδιαφέρον και ενίοτε με δυσφορία, τη νέα τάση που κυριαρχεί στο parenting. Σε αυτήν την τάση λέξεις όπως το "όχι", το "μη", η "τιμωρία", το "σταμάτα" και άλλες έχουν είτε εκδιωχθεί και είναι υπό εξαφάνιση, είτε αντικατασταθεί από άλλες ηπιότερες. Η τιμωρία για παράδειγμα έγινε συνέπεια. Από την άλλη για να επιβάλλει ο γονιός την τάξη, (ουπς! όχι επιβάλλει, ας πούμε προτρέψει) επιδίδεται σε ατέρμονες συζητήσεις με νήπια που δεν έχουν ακόμη αναπτύξει την κοινή λογική και μαντέψτε ποιος κερδίζει! Αυτό θα ήταν από αδιάφορο έως και διασκεδαστικό για εμάς τους τρίτους, αν δεν είχε ως αποτέλεσμα να μας πρήζουν και να μας ενοχλούν σε μέρη που συνυπάρχουμε, ενώ εμείς σε αντοίστιχες περιπτώσεις μαλώναμε και πειθαρχούσαμε τα παιδιά μας, ώστε να μην ενοχλούν τους άλλους. Ταυτόχρονα δεν ξέρω κατα πόσο αυτή η τακτική είναι ωφέλιμη και για τα ίδια τα παιδιά. Από την άλλη δεν μπορώ παρά να μην αναρωτηθώ αν ζηλεύουμε αυτή την άνεση. Αυτή την ηρεμία που φτάνει στα όρια της αναισθησίας και θα θέλαμε να την είχαμε εφαρμόσει και εμείς, μη δίνοντας δεκάρα για το τι υπομένουν οι γύρω μας!