Περπάτημα στην παραλία -take a walk on the wild side

Το περπάτημα ή το τρέξιμο στην παραλία της Θεσσαλονίκης είναι μία από τις ωραιότερες και πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της ημέρας μου. Αν και κάποιες φορές περπατώ μαζί με παρέα, συνήθως είναι μία μοναχική μου συνήθεια και αυτό από επιλογή. Το προτιμώ γιατί κάνω περισσότερα και γρηγορότερα βήματα,  ενώ ακούω μουσική στο κινητό και παρατηρώ τον κόσμο δίπλα μου. Αχ αυτός ο κόσμος!

  Ανάλογα με την ώρα, η σύνθεση των ανθρώπων που κυκλοφορούν στην παραλία διαφέρει. Αθλητές και περιπατητές υπάρχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ και μάλιστα σε αυξημένους αριθμούς μετά τον κορονο­­ιό. Το πολύ πρωί υπάρχουν και αρκετοί που πηγαίνουν στην δουλειά τους και γι' αυτό πρέπει να προσέχεις ιδιαίτερα τα ποδήλατα και τα πατίνια που μπορεί να σε πάρουν παραμμάζωμα. Αυτοί που περπατούν ή τρέχουν με ρυθμό έιναι μόνοι ή σε δυάδες κυρίως, και με ποικίλη αμφίεση. Τώρα που ανοίγει ο καιρός άρχισαν τα σορτσάκια και τα κοντά μπλουζάκια, αλλά πιο συχνά οι φόρμες και τα κολάν κυριαρχούν. Το πολύ πρωί συναντάω και μία υπέροχη κυρία αρκετά μεγάλης ηλικίας, ντυμένη πάντα κομψότατα, με το μαλλί και το μακιγιάζ στην εντέλεια και αθλητικά που μοιάζουν με oxford παπούτσια και κάθε φορά σταματάω τελευταία στιγμή τον εαυτό μου πριν την χαιρετίσω εγκάρδια. Από την άλλη, το μεσημέρι υπάρχουν άνθρωποι που βολτάρουν κυρίως χαλαρά, συνταξιούχοι σε μεγάλες παρέες, συζητώντας έντονα, και προνομιούχοι που μπορούν να καθυστερήσουν οπουδήποτε πηγαίνουν απολαμβάνοντας την θέα σε ώρες μη αιχμής, και κυρίως ούτε στα μαύρα σκοτάδια ούτε από στα άγρια ξημερώματα.

  Όλες τις ώρες πάντως η ανθρώπινη φύση δεν παύει να εκπλήσει και να συναρπάζει! Καταρχήν υπάρχουν οι γονείς με τα καροτσάκια. Αν είναι ζευγάρι, συνήθως ο ένας σπρώχνει και ο άλλος κάνει ηλεκτρονικό τσιγάρο, και συνήθως εμείς τα κορίτσια. Αν είναι ένας, κρατάει ή τσιγάρο, κανονικό, ηλεκτρονικό, vape, ή άτμισμα, μικρή σημασία έχει, ή αν όχι τηλέφωνο. Νομίζω ότι αν μπορούσε να έχει τρίτο χέρι θα κρατούσε και τα δύο, αλλά έχει να σπρώξει και το καροτσάκι. Αν τα παιδάκια μεγάλωσαν, συνήθως είναι σε ποδήλατο ή πατίνι με το τελευταίιο να κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, έτσι ώστε αργότερα το παιδί να μπορεί ελεύθερα να κινείται τόσο σε δρόμους όσο και σε πεζοδρόμια χωρίς όρια και κανόνες. Το κλασσικό περπάτημα μάλλον θεωρείται παρωχημένο. Υπάρχουν και οι παρέες των νέων που είτε είναι με τα ποδήλατα τους, είτε πεζοί, γίνονται αντιληπτοί από απόσταση γιατί συνήθως μιλάνε πιο δυνατά, όπως κάναμε και εμείς όταν πιστεύαμε ότι ο κόσμος μας ανήκει, με την εθνική μας λέξη - βρισιά που ξεκινάει από μ να έχει συχνότητα μία στις τρεις! Δυστυχώς και σε αυτόν τον τομέα εμείς τα θυληκά πρέπει να παρατηρήσω ότι κερδίζουμε με διαφορά, πράγμα που επιβεβαιώνεται και μετά από συζήτηση με συνομίληκους γονείς, αλλά δεν το λέμε και παραέξω γιατί θα θεωρηθεί σίγουρα σεξιστικό. Το αν είναι αλήθεια ή όχι μπροστά στο πολιτικά ορθό και σε αυτά τα σεξιστικά, είναι εντελώς επουσιώδες. Μετά φυσικά υπάρχουν και οι τύποι με τα σκυλιά τους. Δεν λέω κατοικίδια, γιατί οι γάτες απέχουν συνειδητά από τις βόλτες και προτιμούν τη γλυκιά ραστώνη σε έναν ζεστό καναπέ, στην καλύρτερη θέση εκτοπίζοντας αυτόν που νομίζει ότι είναι ιδιοκτήτης του σπιτιού. Μικρά, μεγάλα και μεσαία τα σκυλιά και τα αφεντικά παρουσιάζουν ενδιαφέρον στο πως φέρονται όταν δεν βλέπει κανείς σε αντίθεση με το αν κάποιος τους παρατηρεί αδιάκριτα. Το μάζεμα των ακαθαρσιών για παράδειγμα δεν είναι και πολύ αυθόρμητο πάντα, και υπάρχουν φορές όπου η εσκεμμένη καθυστέρηση τραβάει σε μάκρος προκειμμένου να προλάβει να φύγει επιτέλους ο επίμονος ελεγκτής.

  Το βραδάκι είναι υπέροχο και ίσως πιο κατάλληλο για δυναμικό περπάτημα λόγω χαμηλότερων θερμοκρασιών. Αυτό βέβαια ακυρώνεται από άλλα προβλήματα του Σαββατοκύριακου με τον υπερβολικό κόσμο να εμποδίζει κάθε αθλητική δραστηριότητα αλλά με τα υπέροχα χρώματα του ουρανού που σουρουπώνει να σε αποζημιώνουν.  Εκεί όμως, που τα έχεις βρει με τον εαυτό σου και δεν σε εκφοβίζουν πλέον οι μεγάλες παρέες νεότερων κατά δεκαετίες και αθλητικότερων τύπων που κινούνται ταχύτερα δίπλα σου, φτάνεις πάντα σε ένα σημείο που παθαίνεις σοκ! Πάντα στο ίδιο σημείο! Και είμαι σίγουροι ότι οι συμπολίτες μου που χρησιμοποιούν στην παραλία το βραδάκι ξέρουν για τι πράγμα μιλάω. Εκεί δίπλα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου ένας ή και δύο μερικές φορές υπερήλικες παράφωνοι, είναι αποφασισμένοι να καταστρέψουν κάθε διάθεση, ή και θέληση για ζωή, με την μουσική στη διαπασών και τις αγριοφωνάρες τους σε κάποια εντελώς άγνωστα και βαριά καψουροτράγουδα. Μπορεί να συναντήσεις και άλλους που τραγουδάνε, να σου αρέσει ή όχι το στυλ τους, αλλά είναι και καλλίφωνοι και πιο διακριτικοί. Αυτοί οι τύποι δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Όσο και να δυναμώνω την ένταση της μουσικής, οριακά σε επίπεδα κώφωσης τους ακούω να κρώζουν στίχους ανείπωτης αισθητικής, ξεπερνώντας κατά πολύ τα όρια της γραφικότητας, καθίστανται επιλέξιμοι ακόμη και για σύλληψη. Είναι οριακά το σημείο που επιβάλλεται κάποιος να τρέξει αντί να περπατήσει, για να γλιτώσει το συντομότερο δυνατό.

  Πάντως ανεξαρτήτου ώρας, καιρού, ένδυσης, με παρέα ή μόνοι, μία βόλτα στην παραλία αποτελεί υπέροχη επιλογή για κίνηση και σίγουρα καλύτερη από την ξάπλα στον καναπέ, αν και χρειάζεται μεγάλη δόση θέλησης για να περάσεις στην δράση. Βέβαια όλη η εμπειρία θα σε ανταμείψει σε και με το παραπάνω. Ενδορφίνες, άσκηση, κίνηση, αποτοξίνωση, όλα ωφέλιμα για το σώμα και το πνεύμα. Αυτό το δεύτερο πάντως, βγαίνει ακόμα πιο κερδισμένο, πιο προβληματισμένο, πιο πλούσιο και ποτέ πιο συγχυσμένο. Γιατί ό,τι και να δεις, από πεταμένα σκουπίδια, άσχημες συμπεριφορές, τύπους όλων των ηλικιών με υπέροχα σπορ ρούχα που δεν διστάζουν όμως να φτύσουν κάτω, αρκεί μόνο μία κίνηση για να τα σβήσει όλα. Η κίνηση του κεφαλιού προς τη θάλασσα! Με οποιοδήποτε καιρό, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, παραμένει ένα στιγμιαίο και χωρίς φαρμακευτικές παρενέργειες αγχολυτικό.