Πανελλαδικές - το τελευταίο μίλι της ταλαίπωρης Ελληνίδας μάνας

Ένας μήνας έμεινε κορίτσια! Τον φάγαμε τον γάιδαρο και έμεινε η ουρά! Τι έμεινε τώρα, τίποτα δεν έμεινε! Και άλλα τέτοια χαριτωμένα λέμε μεταξύ μας και στον εαυτό μας για να παίρνουμε κουράγιο και να γλιτώσουμε τον εγκλεισμό σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα. Είναι η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που δίνει κάποιο παιδί μου πανελλαδικές, και αρχίζω να πιστεύω ότι είναι χειρότερο να το ζω ως μητέρα παρά ως υποψήφια η ίδια!

Ένα τελευταίο "τα κεφάλια μέσα" λέω στην κόρη μου, την ταΐζω κουράγιο, αισιοδοξία και ό,τι γλυκό μου ζητήσει με το κουτάλι, και περιμένω να κάνει την μέγιστη προσπάθεια. Παράλληλα προσπαθώ να μην πάρει μια ενδεχόμενη αποτυχία κατάκαρδα, και να μην χάσει τον εαυτό της μέσα σε αυτό το πυκνό νέφος άγχους που περιβάλλει τους τελειόφοιτους του σχολείου και θολώνει αυτή την προσπάθεια, ενώ παραμένω ένας άκρως αξιόπιστος σάκος του μποξ σε οποιοδήποτε ξέσπασμα. Από την άλλη έχω να διαχειριστώ τις λεπτές ισορροπίες της σχέσης της και με τα άλλα μέλη της οικογένειας που επίσης ταλαιπωρούνται από τη σκληρή πραγματικότητα ατελείωτων ωρών δουλειάς και δυσκολεύονται να δείχνουν διαλλακτικότητα μονίμως. Μην κοιτάτε τις μανούλες που είτε έχουν πάθει ανοσία σε όλα τα περίεργα που ακούν είτε αποφάσισαν να μπουν σε εθελοντική καταστολή, οι υπόλοιποι δεν θεωρούν τους εαυτούς τους υποχρεωμμένους να υποχωρούν σε κάθε περίπτωση και να δίνουν πάντα δίκιο στον υποψήφιο φοιτητή. Οπότε οι ώρες συνύπαρξης, συχνά χρειάζονται διαιτησία. Τα ωράρια και οι απαιτήσεις συγκρούονται αλλά στην τελική το ζητούμενο παραμένει η διατήρηση της καλής διάθεσης για διάβασμα και συγκέντρωση όσο και αν αυτό συνθλίβει τους υπόλοιπους.

Είμαστε όλοι στα όρια μας, με τα ψυχοσωματικά να κάνουν πάρτυ στα παιδιά μας και τις ομοιοπαθούσες μητέρες να ανταλλάσουν εμπειρίες όπως τις συλλογές από χαρτοπετσέτες ή κόλλες αλληλογραφίας παλαιότερα. Λίγο πριν το τέλος μας έχουν σπάσει τα νεύρα και φτάσαμε να μην έχουμε θέληση για ζωή. Η απόλυτη σιωπή στο σπίτι μετά από τα ξεσπάσματα και τις συγκρούσεις δεν βοηθάει στην ανατροπή του κλίματος. Τα πράγματα είναι οριακά και καθώς ισορροπούμε σε τεντωμένο σχοινί παρακαλάμε να αντέξουν τα παιδιά μας μέχρι το τέλος χωρίς να τα παρατήσουν. Έλα, ένα τελευταίο σπρώξιμο και τελειώνουμε.

Πάντως από αυτές τις χρονιές, ένα συμπέρασμα και μία απορία μου έχουν μείναι. Το ότι για να υπάρξει αδιάβλητο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια έπρεπε να είναι και απάνθρωπο, και το ότι μετά από τόσα χρόνια που έδινα και εγώ πανελλήνιες, δεν καταφέραμε να το αλλάξουμε.