Τελευταία ενημέρωση - Όταν οι γονείς τελειώνουν το σχολείο

Την προηγούμενη εβδομάδα, πήγα στο σχολείο για την τελευταία ενημέρωση από τους καθηγητές, και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος μετέτρεψε το απόγευμα μου σε μία υπέροχη εμπειρία. Βοήθησε, βέβαια και το γεγονός ότι άκουσα αρκετά καλά λόγια από τους καθηγητές του παιδιού μου, αλλά και η μερική αποστασιοποίηση, μετά από 2 παιδιά και 13 συνολικά χρόνια ενημερώσεων, δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Τέλος εποχής και φτου και βγαίνω!

Εντάξει, δεν θα μιλήσω για το δημοτικό που τείνει να γίνει μία ανάμνηση από άλλη ζωή! Το ύφος αλλά και το διακύβευμα τότε αφορούσαν πιο πολύ στη συμπεριφορά παρά στη γνωστική απόδοση. Στην πλειοψηφία τους οι ενημερώσεις κατέληγαν με γέλια, λόγω των ξεκαρδιστικών συμβάντων στα οποία έπαιρναν μέρος και ενίοτε πρωταγονιστούσαν τα παιδιά μου.

Η μετάβαση στον κόσμο του γυμνασιολύκειου ήταν για τις δικές μας χρονιές λίγο πιο ανώμαλη από ότι συνηθίζεται, γιατί πέσαμε στα χρόνια του κορονοϊού. Θυμάμαι την πρώτη ενημέρωση που έγινε κανονικά και πως καθόμουν πρωτάκι και εγώ, για άλλη μια φορά, με τα άλλα πρωτάκια γονείς, να μην ξέρω ποιος είναι ποιος από τους καθηγητές. Είχα φάει τότε μια ψυχρολουσία από τον φιλόλογο που προσπαθούσε να μου το φέρει ήπια, για την απόδοση και τσαπατσουλιά του παιδιού μου, αλλά αποτύγχανε και αυτός παταγωδώς!

Από τότε πολύ νερό έχει κυλίσει στο αυλάκι και πολλές ενημερώσεις με έχουν διδάξει. Φυσικά η πλήρης εμπειρία, όπως σε όλα είναι η δια ζώσης. Στις ηλεκτρονικές συναντήσεις χάνεται η επαφή με τους άλλους γονείς που είναι χρυσός από άποψη ψυχολογίας. Οι εμπειρίες αμέτρητες. Υπήρξε γονέας στα κρίσιμα χρόνια της δευτέρας και τρίτης λυκείου, που μου έλεγε με κάθε σοβαρότητα πόσο διαβάζει το παιδί του, γνωστό μαγκάκι της τάξης, από μόνο του, και δεν χρειάζεται πίεση γιατί υπάρχει ειλικρίνεια και ελευθερία στη σχέση τους, και στο κάτω κάτω το ξέρει το βλαστάρι του ότι δουλεύει για τον εαυτό του, και τον ενημερώνει για τα πάντα. Αυτά προ συνάντησης με τον καθηγητή. Γιατί μετά ο άνθρωπος τραβούσε τα μαλλιά του, αυτά που τέλος πάντων του είχαν μείνει, και δεν το πίστευε ότι δεν ήξερε για διαγωνίσματα στα οποία το καμάρι του πάτωσε ή για απουσίες που κόντευαν να εξαντληθούν! Δεν μπορούσε να το χωνέψει και αναρωτιόταν στα δυνατά "Μα γιατί το έκανε αυτό" και άλλα τέτοια ευχάριστα που συχνά βασανίζουν την γονε­­ϊκή μας ιδιότητα.

Από την άλλη, μιας και μεγάλωσα χωρίς politically correct και δεν με πειράζουν οι λέξεις αλλά μόνο τα γεγονότα έχω να πω ότι δεν λείπουν και οι ενδιαφέρουσες εμφανίσεις τόσο από γονείς αλλά που και που και από καθηγητές ή μάλλον συχνότερα καθηγήτριες. Η στολή γονέα του σχολείου μας είναι βέβαια πανταχού παρούσα κατά τις ενημερώσεις και μυστηριωδώς, φαινομενικά, γνωστή ακόμη και στους μη αποφοίτους. Ακριβά ρούχα με χαλαρή διάθεση, κάτι σαν "φόρεσα ό, τι βρήκα μπροστά μου" απλά τυχαίνει να είναι όλα τα ρούχα μου τέλεια, με καμμία ετικέτα ή λογότυπο να φαίνεται. Αυτό το τελευταίο είναι πάρα πολύ σημαντικό! Σαν να έχουμε συνομωτήσει μεταξύ μας, να ξέρουμε μόνο εμείς πόσα δώσαμε για αυτό το ανέμελο στυλάκι, που μας διδάσκεται αυτοβούλως και αυθορμήτως σαν υπνωτισμός από την προυπάρχουσα πλειοψηφία που κινείται στο φυσικό της περιβάλλον κατά τις πρώτες ενημερώσεις. Όποιος φοράει κάτι κραυγαλέο ξεχωρίζει αμέσως, σαν τη μύγα μεσα στο γάλα. Ακόμη και κομψό να είναι η ανάγκη να δείξει κάποιος ότι πλήρωσε πολλά, σνομπάρεται, αλλά ήσυχα και διακριτικά, σαν λίγο αδιάφορα και πάνω από όλα φυσικά.

Οι συναντήσεις είναι τρίλεπτες, υπεραρκετός χρόνος, μη ειρωνικά όπως λέει και η κόρη μου, για να ενημερωθεί ο γονιός. Απελπιστικά λίγος, όμως αν θέλει να ενημερώσει αυτός τον καθηγητή, αν θέλει να πει τον καημό του για το τι τραβάει, να βγάλει τα εσώψυχα του, βρε παιδί μου! Μην το κάνετε, είναι σίγουρο ότι θα το μετανιώσετε, πολλές φορές πικρά, γιατί υπάρχει περίπτωση να πέσετε σε μ@@@@ και να τα ξεράσει όλα στον άμεσα ενδιαφερόμενο και μάλιστα μπροστά σε όλη την τάξη. Όταν κάποιος καθυστερεί, μαζεύεται ουρά και υπάρχει εκνευρισμός από τους υπολοίπους. Αυτό το εισπράττει ο υπαίτιος με αποδοκιμαστικά βλέμματα μόλις τελειώσει την λογοδιάρροια και κατά την αποχώρηση του. Game changer μπορεί να είναι η παρουσία και των δύο γονέων οπότε υπάρχει ταυτόχρονη ενημέρωση και οι καθηγητές μοιράζονται. Βέβαια και σε αυτή τη περίπτωση οι γονείς μπορούν και πάλι να σαμποτάρουν τους εαυτούς τους αφού συχνά τους βλέπεις να πηγαίνουν δυο δυο σαν τους Χιώτες σε κάθε συνάντηση, άγνωστο το γιατί.

Πάντως, παρατηρώντας τους συν- γονείς μου, ξεχωρίζω αμέσως τους πρωτάρηδες, αυτούς που γεμάτοι ελπίδα αδημονούν να μάθουν για τις επιδόσεις σε όλα τα πεδία από θρησκευτικά μέχρι γυμναστική και από καλλιτεχνικά και μουσική μέχρι την γνώμη της ψυχολόγου. Τους βλέπεις όλο αγωνία να ψάχνουν τις αίθουσες, να ρωτούν τους υπολοίπους για το ποιος είναι ποιός, ενώ έχουν την τάση να τραβάνε και τις συναντήσεις σε μάκρος και να αναζητούν στους υπολοίπους αποδοχή για τα βάσανα τους ή επιδοκιμασία για τα καλά λόγια που άκουσαν. Μετά τις πρώτες τάξεις, η κατάσταση αρχίζει να διαφοροποιείται. Οι μαμάδες ειδικά που είναι αυστηρότερες λόγω θέσης και φύσης από τους πατεράδες, γίνονται πιο σκληρόπετσες στο άκουσμα των επιδόσεων από τους καθηγητές. Αλλά και αυτοί πάντα αφήνουν το περιθώριο βελτίωσης. Αν γράφει καλά στα διαγωνίσμτα το παιδί, θέλουν παραπάνω συμμετοχή στην τάξη, και το αντίστροφο. Και αυτές είναι οι καλές περιπτώσεις. Μπορεί να πας για μαλλί και να βγεις κουρεμένη. Ακούει ο καθηγητής το όνομα, κουνάει το κεφάλι, και αρχίζει "Τι να σας πω τώρα...". Σου έρχεται να του απαντήσεις: πες το με δικά σου λόγια, και το τρίλεπτο κρατάει μια αιωνιότητα. Ό,τι και να ακούσετε δείξτε ψυχραιμία και αποστασιοποιηθείτε. Υπάρχει άλλωστε, όλος ο χρόνος για φωνές και κλάματα στο σπίτι. Τέλος, έρχονται αυτές οι δύσκολες χρονιές των μεγαλύτερων τάξεων. Μέχρι τότε ο γονιός έχει ταλαιπωρηθεί τόσο, που νομίζει ότι βρίσκεται στο τρενάκι του τρόμου. Μια πάνω αργά αργά και με προσπάθεια, και μετά με ορμή στην κατηφόρα σαν να μην υπάρχουν φρένα. Το μόνο που θέλεις είναι να τραβήξει κάποιος το μοχλό και να τελειώσει το μαρτύριο του άγχους και των προβλέψεων για τις πανελλήνιες. Να έρθει επιτέλους αυτός ο ευλογημένος Ιούνιος που τον βλέπεις σαν ευχή και κατάρα μαζί. Άλλωστε πάνω κάτω ο καθένας μας γνωρίζει τι γίνεται, και με τα χρόνια κατάλαβε ότι λίγα είναι αυτά που μπορεί να κάνει για να συνετίσει το σύγχρονο παιδί, ειδικά αν δεν είχε ξεκινήσει να του μιλάει από πιο μικρή ηλικία.

Υπομονή και ηρεμία εύχομαι σε όλους τους ομοιοπαθείς. Δύο σκέψεις μου δίνουν θάρρος! Η πρώτη ότι και αυτό θα περάσει (this too shall pass) και η δεύτερη ότι λογικά θα το βρουν από τα παιδιά τους!