Τα όμορφα εστιατόρια, όμορφα καίγονται

Φέτος επισκεφθήκαμε μετά από μια δεκαετία περίπου, το πανέμορφο νησί της Τήνου. Ήταν κάτι που θέλαμε να επαναλάβουμε εδώ και χρόνια, μιας και οι εμπειρίες της προηγούμενης φοράς ήταν συγκλονιστικές, τόσο στα καταλύμματα, όσο και στα υπέροχα ορεινά και παραθαλάσσια χωριά, στα μοναδικά μουσεία και τους χώρους πολιτιστικού ενδιαφέροντος και φυσικά στο καταπληκτικά εστιατόρια που συμπλήρωναν με τον καλύτερο τρόπο τη διαμονή μας. Σε ένα μάλιστα από αυτά, λίγο έξω από τη χώρα, είχαμε φάει δύο, τρεις φορές και είχαμε γνωρίσει τον ιδιοκτήτη. Ήταν όλα φανταστικά, με δημιουργικές και ουσιαστικές διαφοροποιήσεις που ανταποκρίνονταν ακόμα και στους απαιτητικούς ουρανίσκους, χωρίς να δυσκολεύει τους απαίδευτους, και με σέρβις που καταννοούσε τον πελάτη στοχεύοντας και στην εκπαίδευση του, συστήνοντας με ευγένεια, άγνωστες και τοπικές πλευρές της κουζίνας τους. Κατα καιρούς συστήναμε το εν λόγω εστιατόριο σε όποιον γνωστό ή φίλο επισκέπτονταν το νησί, σίγουροι ότι θα το απολάμβαναν.

Ήταν λοιπόν, στην κορυφή της φετινής λίστας με αυτά που θέλαμε να κάνουμε στο νησί. Μιας και πήγαμε κοντά στο δεκαπεντάυγουστο κλείναμε τραπέζι στα εστιατόρια που πηγαίναμε και περιττο να πούμε ότι στα μισά από αυτά δεν βρίσκαμε. Οπότε, ήταν τεράστια η έκπληξη μας όταν μας ενημέρωσαν ότι υπήρχαν ελεύθερα τραπέζια σχεδόν όποια μέρα και ώρα θέλαμε να κλείσουμε. Τώρα που το σκέφτομαι, καταλαβαίνω ότι θα έπρεπε κάτι τέτοιο, τουλάχιστον να μας υποψιάσει για το τι είδους εμπειρία θα ακολουθούσε.

Το μενού μεγάλο, αλλά ανευ ουσίας, σχεδιασμένο για να προκαλεί τον επισκέπτη να δοκιμάσει πιάτα που δεν ήθελε, αλλά στα οποία πειραματίζεται τα τελευταία χρόνια η κουζίνα του εστιατορίου. Τα λίγα πιάτα που θα μπορούσε να φάει κάποιος δεν ήταν ικανά σε αριθμό να γεμίσουν ένα οικογενειακό τραπέζι, με αποτέλεσμα, είτε να πεινάς, είτε να πρέπει να επαναλαμβάνεις μία μονότονη παραγγελία. Για να μην παρεξηγηθώ, και επειδή έχουμε φάει τα χρόνια και τα χρήματα μας σε κορυφαία εστιατόρια τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων και μισελενάτων, δεν έχω πρόβλημα να δοκιμάσω και να εκτιμήσω το διαφορετικό, το περίεργο, το ψαγμένο, το επαναστατικό. Αρκεί βέβαια να υπάρχει γευστικό αντίκρυσμα. Αλλιώς, το μενού είναι ένα άδειο τετράδιο, γεμάτο από περιγραφές χωρίς νόημα, μια έκθεση ιδεών χωρίς λόγο ύπαρξης. Κάποια πιάτα που ριψοκινδυνεύσαμε να δοκιμάσουμε, μας έκαναν πραγματικά να αναρωτηθούμε αν τα είχαν δοκιμάσει οι ίδιοι, και δυστυχώς οι ευχάριστες εκπλήξεις ήταν ελάχιστες. Και όμως, η κουζίνα και το μενού δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Ο μεγάλος ασθενής του εστιατορίου ήταν το σέρβις, και συγκεκριμμένα το σέρβις του, απ' ότι φαινόταν, επικεφαλής σεβιτόρου. Ένας τύπος μεγαλύτερος από τους άλλους που προσπαθούσε να κάνει τους πελάτες να νιώσουν τουλάχιστον ευγνώμονες που έκανε τον κόπο να τους μιλήσει. Παντελής έλλειψη ευγένειας και καλών τρόπων! Η συμπεριφορά του κλιμακώνονταν όσο περνούσε η ώρα, και από απάθεια και αδιαφορία έφτασε στις ειρωνίες και τον χλευασμό για ο,τιδήποτε ρωτούσαμε ή σχολιάζαμε. Όταν για παράδειγμα επιλέξαμε ένα λευκό κρασί από τον τοπικό αμπελώνα για να δοκιμάσουμε, μας ενημέρωσε χωρίς να του πέφτει λόγος ότι "από τα μέτρια κρασιά καλό είναι", σαν να έπινε ο ίδιος μόνο Θαλασσίτη Submerged του Παρασκευόπουλου ή στη χειρότερη Λούροι Πλατιά του Καραμολέγκου. Ασε που αν το θεωρούσαν τόσο μέτριο, γιατί το είχαν στον κατάλογο; Το ότι το φαγητό που θα συνόδευε το κρασί δεν άξιζε και πολύ σκέψη στο τι θα πίναμε, αλλά και το γεγονός ότι η όλη εμπειρία εξελίσσονταν σε παλινωδία και δεν χρειαζόταν να ασχοληθούμε ή και να ξοδέψουμε παραπάνω, φυσικά δεν πέρασαν από το μυαλό του. Η μόνη απορία μας ήταν γιατι έκανε αυτή τη δουλειά, αφού ξεκάθαρα ήταν μαλωμένος με την έννοια της φιλοξενείας.

Ευτυχώς, κανείς δεν είναι ικανός να καταστρέψει τα βράδια μας, και έτσι το σώσαμε με την επίσκεψη μας σε υπέροχο μπαρ της χώρας. Εκεί το φιλικό περιβάλλον και τα υπέροχα κοκτέηλ αντέστρεψαν τη διάθεση μας. Εκεί μάθαμε όμως και ότι δεν είμασταν οι μόνοι που χάσανε κάθε εκτίμηση για το άλλοτε γαστρονομικό διαμαντάκι της Τήνου. Μια επίσκεψη σε γνωστή πλατφόρμα με κριτικές έφτανε να με πείσει για το ότι δεν είμασταν η εξαίρεση, αλλά μάλλον μια συνηθισμένη περίπτωση.

Το άλλο πρωί, το μόνο που σκεφτόμασταν ήταν τους φίλους και γνωστούς που πήραμε στο λαιμό μας και στείλαμε στο εν λόγω εστιατόριο όλα αυτά τα χρόνια! Οι γλυκούληδες, κουβέντα δεν είπαν για να μην μας κακοκαρδίσουν! Ή μήπως το έκαναν εσκεμμένα με διάθεση εκδίκησης για να την πάθουμε και εμεις;