Όταν η μαμά και η σύντροφος καταπίνουν το εγώ

Δεν είναι καθόλου δύσκολο, αλλά τα σημάδια είναι εκεί για να μας κάνουν να ανησυχήσουμε και να μην φτάσουμε στο απροχώρητο. Γιατί κάποια που έχει χαρακτήρα, προσωπικότητα, θέλω, και μία ελάχιστη ποσότητα εγωισμού, θα συνειδητοποιήσει ότι ή ο γιαλός είναι στραβός ή στραβά αρμενίζει. Μαμά δύο εφήβων και σύζυγος ελεύθερου επαγγελματία με δυναμική παρουσία, εύκολα κατάλαβα ότι με κατάπιαν οι άλλοι μου ρόλοι και ό,τι αποζητούσε και ήθελα πήγε περίπατο, χωρίς πολλά πολλά. Όλα ξεκινάνε απλά και ήσυχα, και δυστυχώς όχι με την δική μου ανοχή όσο γιατί η ίδια τα καλλιέργησα χρόνια τώρα. Αν η βοήθεια καλύπτει ό,τι θα έπρεπε να κάνουν από μόνοι τους όλοι οι υπόλοιποι, όταν φθάνεις να καλύπτεις αυτά που θα έκανε ο υδραυλικός και ο ηλεκτρολόγος, όταν κάνεις παραπάνω από ένα φαγητό το μεσημέρι της καθημερινής, και όταν δεν ακούς ποτέ ευχαριστώ αλλά μόνο παράπονα, όταν αφιέρωσες χρόνο σε κάτι που σε κάνει χαρούμενη και συμβάλλει στην προσωπική σου ανάπτυξη και αυτό όχι απλά ξενίζει αλλά εξοργίζει τα παιδιά σου, όταν εσύ δεν έχεις κόκκινες γραμμές, τότε μάλλον κάτι πήγε και συνεχίζει να πηγαίνει στραβά.

Μπορεί να φταίει σε ένα ποσοστό η ανατροφή μας. Σαν παιδί υπήρξα μεγάλη εγωίστρια και επέδειξα αρχηγικές τάσεις. Φυσικά εκείνος ο εγωισμός δεν φτάνει ούτε να ακουμπήσει τα επίπεδα που επιδεικνύουν τα σημερινά παιδιά. Παρ'όλ΄αυτά, την εποχή που μεγάλωσα, μάλλον ήταν δαιμονοποιημένος και εκριζώθηκε ως τέτοιος με διάφορες τακτικές, κυρίωςμε τη δημιουργία ενοχών, μην ξεχνάμε ότι το silent treatment ήταν πολύ στα πάνω του τις δεκαετίες του 80 και του 90. Όταν έγινα μαμά για δεύτερη φορά στην κόρη μου, υποσχέθηκα ότι δεν θα κάνω το ίδιο. Το αποτέλεσμα είναι να απολογούμε ΚΑΙ σε αυτήν και να νομόιζει όπως οι υπόλοιποι ότι και καλά τους χρωστάω, αυτά που κάνω με το υστέρημα της ξεκούρασης μου, της ευχαρίστησης μου και κυρίως της ηρεμίας μου.

Μην το ψάχνετε πάντως το φταίξιμο είναι κυρίως δικό. Γιατί όπως και να το κάνουμε εγώ τους έμαθα έτσι, και αν το άλλο μου μισό δεν ήταν ένας καταπληκτικός άνθρωπος, αυτή τη στιγμή, δεκαπέντε χρόνια μετά τη γέννηση του πρώτου μας παιδιού, ούτε που θα αναγνώριζα τον εαυτό μου! Θα είχα φτάσει σε σημείο να μην με απασχολούν αυτά για τα οποία γράφω, μιας και θα είχα εξαφανιστεί εντελώς!

Και τώρα; Τώρα όπισθεν ολοταχώς! άντε να ξανασυστηθούμε με τα ενδιαφέροντα, τα θέλω, τις σκέψεις, το σώμα, τον εαυτό μας. Και η αποδοχή του δικαιώματος αυτού του εαυτού στην ύπαρξη, ειλικρινά δεν γνωρίζω αν είναι πιο δύσκολη για εμένα ή για τους υπόλοιπους. Σαν τους αλκοολικούς, ξεκινάω με μία μέρα την φορά, με μικρά βήματα, γιατί το σοκ θα είναι μεγάλο για αμφότερους. Και βλέπουμε...